Op en af

Gisteren was een moeilijke dag. Milou werd al om 4 uur sochtends wakker en heeft eigenlijk non stop tot een uur of 12 gehuild. Een complete werkdag. Behalve als we haar op de arm hadden, dan werd ze rustig. Alle andere ouders hier zeggen dat dat op zich een goed teken is, ze is erg aan ons gehecht. Maar wij werden enigszins radeloos van al dat gehuil. Je gaat dan van alles in je hoofd halen. Misschien is ze wel altijd zo, misschien heeft ze iets ernstigs onder de leden. Kortom, de roze wolk was even uit de hemel verdwenen. S middags dokter langs geweest. Die constateerde dat Milou een virus had, een verkoudheidsvirus. En dat gecombineerd met tandpijn en niet kunnen poepen, resulteerde in deze kleine huilbaby. Toen we haar wat medicijn hadden gegeven en ze had gepoept, werd ze opeens een voorbeeldige meid. Lachen, schateren, spelen, solo spelen, luiers verschonen zonder huilen. De roze wolk dreef weer terug.

Vannacht gekke nacht gehad. Ze werd veel wakker maar sliep dan na een paar keer over haar ruggetje aaien weer in. Om half een werd ze echter wakker en toen dacht ze dat ze auditie moest doen voor So you think you can dance. Ze hield de zijkant van het bedje vast en sprong op en neer en liep al springend naar de andere kant van het bedje. Opeens vond ik het niet erg om naast haar te zitten in het holst van de nacht. Het was kostelijk en bemoedigend. Dat duurde helaas wel tot half drie. Vanochtend werd ze, zoals blijkbaar gebruikelijk, om half zeven heel lief wakker. Ze heeft een beetje ontbeten, zoet gespeeld en werd daarna weer zeurderig. We hebben haar net in slaap gewiegd en ze slaapt nu als een blok. De telefoon rinkelde net met 300 decibel en ze sliep  door. Er zijn inmiddels zo’n 5 mensen in de groep ziek trouwens, 3 kinderen en 2 volwassenen. De rest gaat vandaag een tempel bezoeken. Hadden wij ook wel graag gedaan, maar Milou moet eerst aansterken. Morgen vliegen we naar Beijing en daar sneeuwt het. Mag ze voor het eerst haar 3 maten te grote winterjas aan. Wordt vervolgd.

24/7

Het beroep van vader of moeder is niet niks. Dat durf ik na 2 1/2 dag al te stellen. Onze dagen staan volledig in het teken van Milou. Wakker maken, voeren (wil geen melk, dan maar pap), verschonen (even snel op internet opzoeken hoe de ontlasting eruit moet zien), wassen, aankleden, wandelen, spelen, voeren, middagdutje, wakker maken en die cyclus 3-4 x per dag. Respect voor alle ouders. We zijn nu 5 dagen in China (het lijken wel 4 weken) en we zijn nog niet verder gekomen dan de winkelstraat naast het hotel. En daar doen ze goede zaken met 8 paar nieuwe ouders in de buurt. Thermometers, kleertjes, luiers, fruithapjes, melkpoeder, kinderwagens, water, het wordt hier allemaal met bakken naar binnen gesleept. Vandaag laatste formaliteit afgehandeld. Bij het politiebureau het Rode Boekje opgehaald. Dit is een soort paspoort met een foto van ons drieen erin. Heel leuk. Milou was niet zo in haar sas vandaag. Ze huilde veel, had een beetje verhoging en was suffig. Vanavond ging het wel weer. Nu slaapt ze, net als Tina. Want met een baan die 24/7 is, ben je gesloopt aan het einde van de dag.

Babytalk

007 Milou is nu 1 dag bij ons en we zijn enorm gek met haar. Vannacht was een lastige nacht. Niet voor haar want zij sliep heerlijk van 9-7, maar voor ons. Wij gingen om de 5 minuten checken of ze nog wel ademde. Wij hebben dus geen oog dicht gedaan. Het is zo’n teer poppetje. Vandaag moesten we weer naar het Civil Affairs bureau om 2 gesprekken te voeren. Dat viel uiteindelijk enorm mee, dus die proef hebben we ook doorstaan. Vanmiddag zat Milou hier regelmatig met Tina te schaterlachen. Om de grapjes die Tina uithaalde. Ijs gebroken. Ze huilt trouwens wel steeds, een beetje zeuderig. Ze bijt in alles wat ze in haar handen krijgt. We denken dat het tandjes zijn. Vaders en moeders onder de lezers, adviseer ons. Wat kunnen we daaraan doen? Later meer.

Milou is bij ons.

Dag 3. We zijn vader en moeder geworden van een prachtig meisje. We noemen haar Milou An Zoe Olivia van der Schalie. De tweede naam is haar Chinese naam en tevens een verwijzing naar onze moeders (Anna en Janna) en naar haar nichtje Aniek.

Het was een van de meest hectische en stressvolle dagen ooit. Vanmiddag om 14.00 uur met bus naar Civil Affairs bureau. We liepen daar naar binnen en zagen overal kinderen, babies, adoptie ouders, caretakers en nog eens kinderen. Overal gegil en gekrijs. Onze gids vroeg ons te wachten en na ongeveer een kwartier kreeg het eerste koppel opeens hun kind. Na nog een kwartier werden wij opeens geroepen. Het hart zat in onze kelen (de hele ochtend al). We mochten eindelijk Milou in onze armen sluiten. Een prachtig meisje met een poppengezichtje en veel lieve piekhaartjes.

Milou vond het allemaal minder leuk, die zette het op een krijsen en dat hield ze toch al gauw zo’n anderhalf uur vol. En dat is op zo’n moment best lang. Ik kan ‘t me ook wel voorstellen, zit je opeens op schoot bij van die rare witte mensen met gekke gezichten. Toen we in de bus stapten viel ze gelukkig op de arm in slaap. Terug in het hotel zette ze het weer even op een krijsen, maar Tina kreeg haar al snel stil. En raad eens met wat. Met de speelgoedtelevisie van Woezel & Pip. Ze is nu al fan van de kijkbuis. Ondertussen moest ik nog 1000 papieren tekenen en aansluitend naar de supermarkt om babyvoeding te kopen. Door een Chinese supermarkt met z’n vijven op zoek naar babyvoer. Ga er maar aan staan. En vervolgens wilde madame nauwelijks 30 ML drinken. Dan maar naar bed. Verschonen (hoe doe je dat?), trappelzak aan en nu ligt ze heerlijk te slapen. Wat is ze lief!

Morgen meer! 018016

De kalverstraat van Guangzhou

Guangzhou Dag 2. We zijn zojuist aangekomen in Guangzhou, wederom erg hartelijk ontvangen. Deze keer door onze gids Cathy. Ze adviseerde ons meteen op het vliegveld x804000 te wisselen, want de banken zouden morgen te druk zijn. Het wisselkantoor wist niet wat hen overkwam. 16 lange, blanke mannen en vrouwen schoven x8032.000 door het luikje. Consternatie. Maar na ongeveer 1,5 uur gelukt. Met een tas vol Yuans de bus in. Tas angstvallig op schoot. Op naar het hotel. Het Holiday Inn ligt midden in de stad, zeg maar aan de Kalverstraat van Guangzhou (zie plaatje). Superleuk en gezellig. Ik ben er net even overheen gelopen, in de hoop in het walhalla van goedkope electronica terecht te komen. Niets is minder waar helaas. Geen I-phones voor een habbekrats, wel een kopie met de naam PHONE voor x8060. Toen ik teruglief betrapte ik mezelf erop dat ik alle jonge vrouwen bekeek met de gedachte: zou Miss M er over 25 jaar ook zo uit zien?

Tina ligt lekker op bed de documenten nog een keer goed door te nemen. Morgen om 14.00 uur worden we opgepikt om naar het Civil Affairs bureau te gaan, waar we Miss M eindelijk ontmoeten. Nu eerst maar eens wat eten. Zal wel Chinees worden. Liefs en tot morgen.

Welcome to Beijing

Beijing_narrowweb__300x3750 We zijn aangekomen in de stad waar het voortdurend mistig is…door de smog (klik op plaatje). Na een prima reis met China Southern Airlines (mmm, noodles als ontbijt), hebben we net ingecheckt in een perfect hotel. Kamer zo groot als een balzaal, twee joekels van flatscreens en een badkamer waarin je kunt verdwalen. Het enige minpunt is de matras, die is gemaakt van Chinees hardhout. We hebben zojuist een korte welkomstbijeenkomst gehad met thee en cakejes. Onze lokale gids Li (vrouw) heeft ons uitgelegd wat we allemaal moeten doen de komende weken. Het valt ons op dat Chinezen de gewoonte hebben om alles twee keer te zeggen, ook als ze Engels spreken. Normaal zou je daar gek van worden, maar omdat ze niet goed te verstaan zijn komt dat uitstekend van pas. We gaan zo maar eens een rondje wandelen, buurt verkennen. Morgen om 9.20 uur vertrekken we al weer naar de luchthaven. Tot later!

Nog iets meer dan 80 uur…tik tak tik tak

Clock Het wordt nu wel echt spannend. Morgenavond om half tien vliegen we naar Beijng. Daar komen we om 14.00 uur aan (lokale tijd). We slapen 1 nacht naast het beroemde vogelnest en vliegen dan zondag door naar Guangzhou. En maandag…maandag mogen we Miss M eindelijk zien. En zij ons, alhoewel ze natuurlijk geen idee heeft wie wij zijn. Het is nog maar iets meer dan 80 uur en toch voelt het als een eeuwigheid. Gisteren tijdens de informatie bijeenkomst werd ons verteld dat de overdracht van het kind vaak chaotisch en onverwacht verloopt. Soms krijg je je kind terwijl je nog aan het inchecken bent bij de balie van je hotel. We zien het wel. We stellen ons er niet al teveel van voor. Het wordt vast leuk (en soms lastig).

Vandaag op kantoor duizend cadeaus, kaartjes en lieve woorden. Was echt superleuk. Ik had er helemaal niet op gerekend omdat mijn echte afscheid pas in januari is. Tina is nog aan het borrelen met collega’s die haar uit wilden zwaaien. We voelen ons enorm vereerd met al die aandacht.

We houden jullie op de hoogte.