Na ampel beraad is de jury tot een oordeel gekomen. Er zijn meerdere winnaars in de Raad mijn naam wedstrijd. Daarom is besloten om 3 hoofdprijzen weg te geven. Aan Anita Witten, Sofie van der Schalie en Taco Zimmerman. Gefeliciteerd, het t-shirt komt er zsm aan.
All posts by jasper@steppingstone.nl
Babytalk
Milou is nu 1 dag bij ons en we zijn enorm gek met haar. Vannacht was een lastige nacht. Niet voor haar want zij sliep heerlijk van 9-7, maar voor ons. Wij gingen om de 5 minuten checken of ze nog wel ademde. Wij hebben dus geen oog dicht gedaan. Het is zo’n teer poppetje. Vandaag moesten we weer naar het Civil Affairs bureau om 2 gesprekken te voeren. Dat viel uiteindelijk enorm mee, dus die proef hebben we ook doorstaan. Vanmiddag zat Milou hier regelmatig met Tina te schaterlachen. Om de grapjes die Tina uithaalde. Ijs gebroken. Ze huilt trouwens wel steeds, een beetje zeuderig. Ze bijt in alles wat ze in haar handen krijgt. We denken dat het tandjes zijn. Vaders en moeders onder de lezers, adviseer ons. Wat kunnen we daaraan doen? Later meer.
Milou is bij ons.
Dag 3. We zijn vader en moeder geworden van een prachtig meisje. We noemen haar Milou An Zoe Olivia van der Schalie. De tweede naam is haar Chinese naam en tevens een verwijzing naar onze moeders (Anna en Janna) en naar haar nichtje Aniek.
Het was een van de meest hectische en stressvolle dagen ooit. Vanmiddag om 14.00 uur met bus naar Civil Affairs bureau. We liepen daar naar binnen en zagen overal kinderen, babies, adoptie ouders, caretakers en nog eens kinderen. Overal gegil en gekrijs. Onze gids vroeg ons te wachten en na ongeveer een kwartier kreeg het eerste koppel opeens hun kind. Na nog een kwartier werden wij opeens geroepen. Het hart zat in onze kelen (de hele ochtend al). We mochten eindelijk Milou in onze armen sluiten. Een prachtig meisje met een poppengezichtje en veel lieve piekhaartjes.
Milou vond het allemaal minder leuk, die zette het op een krijsen en dat hield ze toch al gauw zo’n anderhalf uur vol. En dat is op zo’n moment best lang. Ik kan ‘t me ook wel voorstellen, zit je opeens op schoot bij van die rare witte mensen met gekke gezichten. Toen we in de bus stapten viel ze gelukkig op de arm in slaap. Terug in het hotel zette ze het weer even op een krijsen, maar Tina kreeg haar al snel stil. En raad eens met wat. Met de speelgoedtelevisie van Woezel & Pip. Ze is nu al fan van de kijkbuis. Ondertussen moest ik nog 1000 papieren tekenen en aansluitend naar de supermarkt om babyvoeding te kopen. Door een Chinese supermarkt met z’n vijven op zoek naar babyvoer. Ga er maar aan staan. En vervolgens wilde madame nauwelijks 30 ML drinken. Dan maar naar bed. Verschonen (hoe doe je dat?), trappelzak aan en nu ligt ze heerlijk te slapen. Wat is ze lief!
De kalverstraat van Guangzhou
Dag 2. We zijn zojuist aangekomen in Guangzhou, wederom erg hartelijk ontvangen. Deze keer door onze gids Cathy. Ze adviseerde ons meteen op het vliegveld x804000 te wisselen, want de banken zouden morgen te druk zijn. Het wisselkantoor wist niet wat hen overkwam. 16 lange, blanke mannen en vrouwen schoven x8032.000 door het luikje. Consternatie. Maar na ongeveer 1,5 uur gelukt. Met een tas vol Yuans de bus in. Tas angstvallig op schoot. Op naar het hotel. Het Holiday Inn ligt midden in de stad, zeg maar aan de Kalverstraat van Guangzhou (zie plaatje). Superleuk en gezellig. Ik ben er net even overheen gelopen, in de hoop in het walhalla van goedkope electronica terecht te komen. Niets is minder waar helaas. Geen I-phones voor een habbekrats, wel een kopie met de naam PHONE voor x8060. Toen ik teruglief betrapte ik mezelf erop dat ik alle jonge vrouwen bekeek met de gedachte: zou Miss M er over 25 jaar ook zo uit zien?
Tina ligt lekker op bed de documenten nog een keer goed door te nemen. Morgen om 14.00 uur worden we opgepikt om naar het Civil Affairs bureau te gaan, waar we Miss M eindelijk ontmoeten. Nu eerst maar eens wat eten. Zal wel Chinees worden. Liefs en tot morgen.
Welcome to Beijing
We zijn aangekomen in de stad waar het voortdurend mistig is…door de smog (klik op plaatje). Na een prima reis met China Southern Airlines (mmm, noodles als ontbijt), hebben we net ingecheckt in een perfect hotel. Kamer zo groot als een balzaal, twee joekels van flatscreens en een badkamer waarin je kunt verdwalen. Het enige minpunt is de matras, die is gemaakt van Chinees hardhout. We hebben zojuist een korte welkomstbijeenkomst gehad met thee en cakejes. Onze lokale gids Li (vrouw) heeft ons uitgelegd wat we allemaal moeten doen de komende weken. Het valt ons op dat Chinezen de gewoonte hebben om alles twee keer te zeggen, ook als ze Engels spreken. Normaal zou je daar gek van worden, maar omdat ze niet goed te verstaan zijn komt dat uitstekend van pas. We gaan zo maar eens een rondje wandelen, buurt verkennen. Morgen om 9.20 uur vertrekken we al weer naar de luchthaven. Tot later!
Nog iets meer dan 80 uur…tik tak tik tak
Het wordt nu wel echt spannend. Morgenavond om half tien vliegen we naar Beijng. Daar komen we om 14.00 uur aan (lokale tijd). We slapen 1 nacht naast het beroemde vogelnest en vliegen dan zondag door naar Guangzhou. En maandag…maandag mogen we Miss M eindelijk zien. En zij ons, alhoewel ze natuurlijk geen idee heeft wie wij zijn. Het is nog maar iets meer dan 80 uur en toch voelt het als een eeuwigheid. Gisteren tijdens de informatie bijeenkomst werd ons verteld dat de overdracht van het kind vaak chaotisch en onverwacht verloopt. Soms krijg je je kind terwijl je nog aan het inchecken bent bij de balie van je hotel. We zien het wel. We stellen ons er niet al teveel van voor. Het wordt vast leuk (en soms lastig).
Vandaag op kantoor duizend cadeaus, kaartjes en lieve woorden. Was echt superleuk. Ik had er helemaal niet op gerekend omdat mijn echte afscheid pas in januari is. Tina is nog aan het borrelen met collega’s die haar uit wilden zwaaien. We voelen ons enorm vereerd met al die aandacht.
We houden jullie op de hoogte.
De Chinese kalender
Blijkbaar betekent ‘tweede helft november’ in China iets heel anders. We moeten opeens misschien al op 6 november vertrekken om Miss M op te halen. Met dat Chinese Nieuwjaar ben ik ook altijd al zo in de war. Ach, ze doen daar alles achterstevoren dus we nemen het maar zoals het is. Al moet ik eerlijk bekennen dat toen Tina mij vanochtend belde dat we misschien volgende week vrijdag al moeten vertrekken, er vuurwerkrode vlekken in mijn nek ontstonden. ???? Zoiets dus. Heel snel visa regelen, geld halen, behangen kinderkamer, luiers kopen, werk overdragen, informatie avond bijwonen en het afscheidsfeest dat mijn collega’s minitieus hadden voorbereid afzeggen (sorry MAX-mensen). We gaan het redden.
PS: de eerste was met Miss M kleren zit in de machine.
De Bugaboo 600 TL-FSI
Als je een kinderwagenwinkel binnenstapt waan je je binnen de kortste keren bij een autodealer. Kinderwagenfabrikanten hebben namelijk bedacht dat het slim is om net te doen alsof ze auto’s maken. En de verkoper doet dan ook alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. "Hier hebben we de Quinny Buzz4, daarnaast de Silvercross Dazzle en iets verderop staat de Maclaren Techno XT, alledrie toppertjes in hun klasse." "En kan ik u interresseren voor de aanbieding van de maand, een full-options pakket met kiddyboard, all-terrainbanden, cabriokap en hydraulische schijfremmen?" Dus ik zeg tegen Tina: "Laten we dat maar doen, want stel je voor dat we straks op de PC Hooft een berg zand tegenkomen, dan zijn die all-terrain banden onontbeerlijk. En als je daarna met 80 km per uur naar huis rent, dan moet je soms opeens vol in de schijfremmen." Op advies van de verkoper schrijven we ons in voor de nieuwste innovatie die gepresenteerd gaat worden op de Kinderwagen RAI 2010: de Bugaboo 600 TL-FSI met ingebouwd Nespresso-apparaat.
Er is een oma geboren
Voor het eerst is mijn moeder oma geworden. En dat is goed nieuws. Goed nieuws voor haar, want volgens mij is ze er dolgelukkig mee. Goed voor de economie, want KPN Telecom, TPG Post en de NS varen er wel bij. Goed nieuws voor ons, want haar enthousiasme is aanstekelijk en haar adviezen waardevol. Maar het is bovenal goed voor Miss M, want ze heeft straks een ontzettend lieve oma.
The baby bucket list
Nu we weten dat Miss M haar opwachting maakt, heb ik het gevoel dat we nog van alles moeten. Want ‘het zijn handenbindertjes hoor, die kinderen’, hoor ik iedereen zeggen. Dus we moeten de komende tijd minstens twee keer per week naar de film, één keer per week lekker ‘spontaan’ uit eten, nog minstens één verre reis en één stedentrip maken, tot diep in de nacht dansen en dronken worden, heel veel lawaai maken in huis na bedtijd, lekker een dag op de bank zitten niets doen, laat thuiskomen van je werk, het hele weekend uitslapen en heel vaak schoonmaakmiddelen uit het keukenkastje zonder slot pakken. En dat allemaal in anderhalve maand. Wat zullen we moe zijn.

